Merhametli olmak empatiden anlayış göstermek ise sempatiden doğar.

    İlkinde kişi kendi benliğinden geçer, merhametini celbeden kişide kendi benliğini yok eder. Merhamet gösteren özne,  nesnesinin hislerine tamamen mutabık olmaya odaklanmıştır. Nesnesinin duyduğu yerden hayatı karşılar. Kısa bir süreliğine de olsa 'Ben' olmaktan uzaklaşıp; 'Sen' olur.

   Anlayışlı birey ise, söz konusu eylemi için kendisini tamamen nesnesinden soyutlaması gerekir. Tüm dengeleri elinde tutan ve bunun bir an bile bozulmasına dayanamayan sevgili,işgüzar Egosu, kendisine "Bundan pek hoşlanmadım dostum, fazla hesapçı." diyen ürkek vicdanına  "Hey dostum bu onun sorunu, biz keyfimizi kaçırmayalım, hah?" diye karşılık verir.   'Anlayışlı' merkezdeki soruna ve muhatabına araya kendi kişiliğinin koyarak yaklaşır;

-Hımm seni anlıyorum, sahiden de çok üzülüyorsun.

-Evet her halinden acı çektiğin belli oluyor.

-Aman Allahım, senin de dediğin gibi bu bir felaket!

-Ne çektin bea?

   Ayyy ne kadar anlayışlı değil mi? Ama bir şeyler eksik. Ne o?

 Öykücük;

Bir gün ermişlerden birine: "Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?" diye sormuşlar...

Bakın göstereyim demiş, ermiş. Önce "Sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak" onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine. Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar. Ermiş "Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir de şart koymuş. "Peki" demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne?

Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına. En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.

Bunun üzerine "Şimdi" demiş ermiş, "Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe." Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa. "Buyurun" deyince, her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındakine uzatarak içirmiş. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan...

"İşte" demiş ermiş, "Kim ki gerçek sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır. Ve kim karşısındakini düşünür de doyurursa o da doyurulacaktır şüphesiz. Ve şunu da unutmayın, gerçek sevgi pazarında alan değil, veren kazançtadır daima."

Yukarıdaki hikaye birhikaye.com adresinden alındı, evet kabul ediyorum kolaya da kaçıldı. Muhtemelen Derviş Kaşıkları diye adlandırılan bu mesel Mesnevi'den damıtılmış bir hikmet damlasıdır ve Umarım bize neyin eksik olduğunu sezdirmeye yetmiştir.